Mam ogromny szacunek dla procesów samonaprawczych w człowieku, a moją rolą jako psychoterapeuty jest profesjonalne pomaganie w przejściu przez przeszkody blokujące te procesy. Nie wierzę w żadne szybkie sztuczki; terapia jest Spotkaniem, które może zainicjować zmiany. Diagnoza w tym rozumieniu nie powinna być nadaniem etykietki z katalogu zaburzeń, ale jest stałym poznawaniem sposobu, w jaki klient kontaktuje się ze sobą i ze światem, po to, by mógł te sposoby rozwijać. Człowiek stale się zmienia. Bardzo bliskie są mi koncepcje zaburzeń więzi, które mówią, że nasze problemy mają źródła w relacjach, dlatego to w relacji (np. z terapeutą) powstają warunki do ich rozwiązania. Można by wiele pisać o tym, czym jest psychoterapia, ale można jej też doświadczać. Ten zawód, poza trudem, to wiele wzruszeń i ogromny zaszczyt towarzyszeniu z bliska fascynującemu procesowi rozwoju moich klientów, jak również doświadczanie własnego rozwoju.

Prywatnie jestem wdzięczną za wszystko, co mam; żoną, mamą trójki dzieci, przyjacielem, maratończykiem, który obecnie nie biega, ale nadal kocha ruch, rozwija się w tańcu, kopie w ogrodzie i zachwyca się pięknem stworzenia.